Hoogste versnelling is geïnspireerd op Duel, een verhaal van Richard Matheson dat verfilmd werd door de jonge Steven Spielberg. In deze ode aan de overleden auteur Richard Matheson is het geen automobilist die achtervolgd wordt door een dolle vrachtwagenchauffeur maar een ruige motorbende, The Tribe. Deze eerste samenwerking tussen Joe Hill en Stephen King neemt meteen een vlammende start: ‘Ze reden weg van de slachtpartij, door de Painted Desert naar het Westen, en stopten pas honderdvijftig kilometer verderop.’
Wat voorafging aan deze slachtpartij en de daaropvolgende wraakzuchtige achtervolging vormt de kern van het verhaal. De leden van de The Tribe voelen zich belazerd door praatjesmaker Clarke nadat het drugslaboratorium waarin ze investeerden al na één dag in vlammen opging. Ze besluiten hem een lesje te leren. Door een dom misverstand, ‘Roy Klowes was de badkamer in gelopen en had onderweg zijn pik uit zijn broek gehaald om te pissen, maar het meisje had gedacht dat hij daar een andere reden voor had en had het vuur geopend’, eindigt dit weerzien in een bloedbad. Ze vluchten. Wanneer ze na hun tussenstop een tankwagen op de parking zien, weten de leden van The Tribe niet wat hen te wachten staat. Alleen Vince heeft een onheilspellend voorgevoel. Ze zetten hun weg verder, maar dan slaat het noodlot toe, een psychopaat in een tankwagen maait hen één voor één van de weg: ‘Doc Regis, al dertig jaar een goede vriend, was nu een vijfletterwoord voor lubricator: smeer. Hij lag met zijn gezicht naar beneden, maar zijn tanden glinsterden in een plas bloed naast zijn linkeroor, ook de gouden. De botten in zijn schenen staken door de huid, glanzend rode staken die zich door zijn spijkerbroek hadden geboord.’
De beschrijvingen zijn gruwelijk gedetailleerd zoals bovenstaand voorbeeld aantoont. De toon is onheilspellend. Het ruwe, vulgaire taalregister weerspiegelt perfect de personages waarrond het draait, grofgebekte mannen, al dan niet oorlogsveteraan met een crimineel verleden die voor geen kleintje vervaart zijn. De verwrongen relatie tussen vader Vince en zoon Race voegt een extra dimensie toe aan het verhaal. Uiteindelijk gaat de zoon zijn eigen weg nadat hij op het nippertje aan de dood ontsnapt. ‘Race keek hem onzeker en opeens bang aan. Maar dat zou zo niet blijven. Hij kreeg z’n arrogantie wel terug. Het was alles wat hij had: een arrogante houding, een spiegelend zonnebril en een snelle motor. […] Race zwaaide zijn been over het zadel, startte zijn Harley en reed naar het Westen, naar Show Low. Vince verwachtte niet dat hij nog zou omkijken en werd niet teleurgesteld.’ Het boek draait rond snelheid en het leest dan ook als een trein. Het houdt je een uur of twee in zijn greep terwijl je mee roetsjt op een Harley Davidson over eenzame wegen in the middle of nowhere. Het leest als een filmscript waarbij de film zich voor je ogen afspeelt.
[Rebecca Pers]

Deze vertelling is gebaseerd op 'Duel'*, een verhaal van de Amerikaanse schrijver Richard Matheson en verfilmd door Steven Spielberg (zijn debuut als filmmaker). In de bloedhete Nevadawoestijn achtervolgt een wraakzuchtige vrachtwagenchauffeur een misdadige motorbende. Het wordt een treffen op leven en dood. Hill en King, beiden bekende horrorschrijvers, hebben in tegenstelling tot Matheson wel een 'plot' aan de achtervolging tussen vrachtwagenchauffeur en motorbende gebreid. Jammer genoeg, ondanks de verwijzingen naar Vietnam en de oorlog in Irak, nogal voorspelbaar. Glad maakwerk met een verschroeiend tempo dat zogezegd spannend moet zijn, in de stijl 'van dik hout zaagt men planken'. Vol actie en heftige emoties, maar niks nieuws onder de zon. Voor liefhebbers van spannende, stoere verhalen.