Boek Nederlands

Alsof ik er haast ben : verzamelde gedichten 1987-2012

Charles Ducal (auteur)

Alsof ik er haast ben : verzamelde gedichten 1987-2012

Charles Ducal (auteur)
Verzameld dichtwerk van de Vlaamse dichter (1952- ).
Bevat
Het huwelijk; De hertog en ik; Moedertaal; Naar de aarde; In inkt gewassen; Toegedekt met een liedje
Titel
Alsof ik er haast ben : verzamelde gedichten 1987-2012
Auteur
Charles Ducal
Taal
Nederlands
Editie
2
Uitgever
Amsterdam: Atlas, 2012
413 p.
ISBN
9789045020792 (hardback)

Beschikbaarheid en plaats in de bib

Besprekingen

Iets zuivers dat zin geeft

Zestig jaar wordt hij; vijfentwintig jaar daarvan is hij dichter. Dat wordt gevierd met een bundeling van zijn poëtische oeuvre tot nu toe. 'Alsof ik er haast ben. Verzamelde gedichten 1987-2012' legt de compromisloze inzet van Charles Ducals dichterschap bloot.

In zijn elsschottiaanse debuut Het huwelijk (1987), dat in de kritiek meteen hoge ogen gooide, ontmaskerde Ducal meedogenloos de leugen van dit burgerlijke instituut. Het huwelijk is geen harmonieus samenzijn, maar een strijd op leven en dood tussen man en vrouw. Deze laatste wordt in de verbintenis "tot cipier van zijn ontucht herleid". Terwijl zijn enige echte vrouw in bed wacht op warmte, schrijft de dichter aan zijn ideaalbeeld, dat alleen in de taal kan bestaan: "Een bed is de som van eenzame vragen. / De vrouw leidt een hand naar het wachtende vlees. / Achter de muur ligt een hand op de tafel / en schrijft aan een vrouw die er nooit is geweest."

Het hele oeuvre van Ducal drijft op het contrast tussen de wereld daarbuiten en de wereld-in-taal, die door de dichter zelf gecreëerd is. Die wereld-in-taal is de plek waar de dichter zijn persoonlijke demonen uitdrijft. Hij is er de soeverein, de god van zijn eigen universum. De aristocratische figuur van de hertog, die al opd…Lees verder

Woord en vlees

Zes bundels tonen een dichter van het hoogste niveau, op zoek naar zijn ik.

De meeste mensen houden van hem. Dat komt mede allicht vanwege de hoge herkenbaarheidsgraad van zijn gedichten. Een minderheid, met aan het hoofd de bekende Nederlandse recensent Piet Gerbrandy, maakt zijn poëzie met de grond gelijk. Ik behoor zonder twijfel tot het eerste kamp.

Altijd heb ik mij thuis gevoeld in het werk van Charles Ducal, zozeer soms - en dat is het hoogste compliment - dat het mij een zekere smetvrees bezorgde. Het enige wat mij hinderde in mijn bewondering, was het feit dat zijn gedichten wel eens de indruk kunnen wekken te strak in het pak te zitten, met een voorspelbare dreun als gevolg. Maar dit weegt niet op tegen het feit dat de dichter absoluut tot de eredivisie van de Vlaamse poëzie behoort.

Charles Ducal stond er meteen toen hij in 1987 debuteerde met de onvergetelijke bundel Het huwelijk. Voorpublicaties waren in het onvolprezen NWT verschenen, het tijdschrift waarvan Herman de Coninck, de man met het haast onfeilbare buikgevoel, de hoofdre…Lees verder

Toen Charles Ducal (1952) in 1987 debuteerde met de bundel Het huwelijk, wist men meteen dat een ongewone, eigengereide dichter aan het werk was gegaan. Geen flatterende beschrijvingen van de geliefde, geen vertederende liefkozingen, wel integendeel: de dichter verwoordde een gefingeerde reductie van zijn huwelijksleven. Daarbij hoorden wilde fantasieën en associaties met overspel tot moord en doodslag. De therapeute was een papieren, geschreven geliefde die alleen in en uit poëzie bestond. Zij vormde de essentie van de vlucht van de dichter uit een te benepen werkelijkheid. Als die werkelijkheid dan al benepen was, want de waarheid daarover liet de dichter wijselijk in het midden.
Kind, vader en moeder zijn tot elkaar veroordeeld. Op indringende wijze weet de dichter vibraties, onderhuidse spanningen en relaties vast te leggen. Permanent worstelt de lezer met de vraag of Ducals gedichten autobiografisch zouden kunnen zijn, ook al omdat de rollen van vader, echtgenoot, le…Lees verder
Ter gelegenheid van zijn 60e verjaardag (zie ironische titel, een citaat uit een van z’n verzen) verschenen de 'Verzamelde Gedichten' van Charles Ducal, ps. van Frans Dumortier (Leuven, 1952). Zes decennia, een laat debuut in 1987 en de nodige stilte tussendoor, maar toch ook zes bundels. Zijn eersteling viel meteen op, niet met gedurfde experimenten maar juist met een traditionele strakke vorm en ook, vooral, diep kervende beelden. Daarnaast spelen snokkend uitgevoerde gedachtesprongen en een dreigende ondertoon een rol. Inhoudelijk richt Ducal zich o.a. op de spanning, bij hem al gauw beklemming, tussen man en vrouw en Bijbelse parallellen. Ondanks een lossere aanpak in stijl en onderwerpen in de laatste uitgaven verwijderde de dichter zich niet ver van deze kenmerken. De bundels zijn integraal opgenomen, hier en daar veranderde een titel. Ook al zou er geen poëzie van Ducal meer verschijnen, met dit overzicht heeft hij afdoende bevestigd een van onze betere dichters te zijn: 'Als i…Lees verder